سنگ صبور
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~ صَ) [ فا - ع. ] (اِمر.)<BR>۱- سنگ اساتیری که غمهای مردم را میشنید و غم خوار آنان بود (اصولاً سنگ به صبوری و تحمل مَثَل است).<BR>۲- مجازاً دوست شکیبا و دلسوز که به درد دل شخص گوش دهد.<br>
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~ صَ) [ فا - ع. ] (اِمر.)<BR>۱- سنگ اساتیری که غمهای مردم را میشنید و غم خوار آنان بود (اصولاً سنگ به صبوری و تحمل مَثَل است).<BR>۲- مجازاً دوست شکیبا و دلسوز که به درد دل شخص گوش دهد.<br>