سنگ خور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ خور. [ س َ خوَرْ / خُرْ ] (اِ مرکب ) سنگخوار : هر که در دنیا برآرد مسجدی از بهر حق باشد آن مسجد اگر چون آشیان سنگ خور. سوزنی (دیوان چ شاه حسینی ص ١٠٤). رجوع به سنگ خوارک شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی