سنایی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۱۲۵

عمر دو نیمه‌ست و ازین بیش نیست اول و آخر، چو همی بنگرم نیمی از آن کردم در مدح تو نیمی در وعده به پایان برم عمر چو در وعده و مدح تو شد صله مگر روز قیامت خورم