سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۹

روی توای دلفروز گر نه چو ماهست زلف سیه زو چرا بدر دو تا هست روی چو ماه تو گر چه مایه نور است موی سیاه تو گر چه اصل گناهست شاه بتانی و عاشقانت سپاهند ماه زمینی و آسمانت کلاهست رسم چنانست که ماه راه نماید چونکه ز ماه تو خلق گمشده راهست موی سپیدم ز اشک سرخ چو خونست روی امیدم ز رنج عشق سیاهست حال توای ماه روی چیست که باری دور ز روی تو حال بنده تباهست