سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۰

لبیک زنان عشق ماییم احرام گرفته در وفاییم در کوی قلندری و تجرید در کم زدن اوفتاده ماییم جز روح طوافگه نداریم کز بادیه هوا برآییم گر در خور خدمتت نباشیم سقایی راه را بشاییم ما در غم تو تو هم نگویی کاخر تو کجا و ما کجاییم بر ما غم تو چو آسیا گشت در صبر چو سنگ آسیاییم آهسته که عاشقان عشقیم نرمک که غریبک شماییم ببریدن راه را چو بادیم افگندن سایه را هماییم در عشق تو مردوار کوشیم آخر نه سنایی و سناییم