سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۱

سکوت معنویان را بیا و کار بساز لباس مدعیان را بسوز و دور انداز سکوت معنویان چیست عجز و خاموشی لباس مدعیان چیست گفتگوی دراز مرا که فتنه و پروانه بلا کردند هزار مشعله شمع با دلم انباز به گرد خویش همی پرم و همی گویم گهی بسوزد آخر فذلک پرواز قمار خانه دل را همیشه در بازست نکرد هیچ کس این در به روی خلق فراز به برده شاد مباش وز مانده طیره مشو برو بباز بیار و همی به یار بباز