سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۲

میر خوبان را کنون منشور خوبی در رسید مملکت بر وی سهی شد ملک بر وی آرمید نامه آن نامه‌ست کاکنون عاشقی خواهد نوشت پرده آن پرده‌ست کاکنون عاشقی خواهد درید دلبران را جان همی بر روی او باید فشاند نوخطان را می‌همی بر یاد او باید چشید آفت جانهای ما شد خط دلبندش ولیک آفت جان را ز بت رویان به جان باید خرید گویی اکنون راست شد «والشمس» اندر آسمان آیت «واللیل» کرد و «الضحاش» اندر کشید گر ز مرد گرد بیجاده‌ش پدید آمد چه شد خرمی باید که اندر سبزه زیباتر نبید هر چه عمرش بیش گردد بیش گرداند زمان چون غزلهای سنایی‌تری اندر وی پدید کی تبه گرداندش هرگز به دست روزگار صورتی کایزد برای عشقبازی آفرید