سناط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سناط. [ س ِ ] (ع ص ) مرد کوسه که وی را ریش نباشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). کوسه . (دهار). ◄ مرد سبک ریش در رخسار یا آنکه ریش بر زنخ او باشد نه بر عارض . ج، سُنُط، اسناط. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).