سماوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(سَ) [ ع. ] (ص.) آسمانی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(سَ) [ ع. ] (ص.) آسمانی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سماوی . [ س َ ] (ص نسبی ) منسوب که آسمان باشد. (آنندراج ) (ناظم الاطباء) : تن زمینی است میارایش و بفگن بزمین جان سماویست بیاموزش و بربر بسماش . ناصرخسرو. و در این زمان دعوی هیچ آفتی از سماوی و ارضی نکنیم . (تاریخ قم ص ١٥٧). ◄ کبود و لاجوردی . (ناظم الاطباء).
واژگان فارسی سره واژهدان
سپهری