سماور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سماور. [ س َ وَ ] (روسی، اِ) یک قسم ابزاری فلزی جهت جوش آوردن آب که آتش خانه را در میانش قرار داده اند. (ناظم الاطباء). خودجوش . آلتی فلزی که در درون آن خانه ای تعبیه شده و برای جوش آوردن آن جهت چای و غیره بکار رود. در بالای آن قوری چای را جای دهند تا دم کشد. (فرهنگ فارسی معین ).
واژگان فارسی سره واژهدان
خودجوش، جوش آور