سلمان ساوجی | دیوان اشعار | قصاید | قصیده شماره ۸۴ - در مدح شیخ حسن نویان

منت ایزد را که ذات خسرو گیتی پناه در پناه صحت است از فیبض الطاف اله منت ایزد در آ که شد بر آسمان سلطنت از خسوف عقده ایام ایمن ماه جاه احمد عیسی نفس ایمن شد از تشویش غار یوسف موسی بنان فارغ شد از تعذیب ماه بوستان بر دوستان افشاند زین بهجت نثار اسمان بر اسمان افکند زین شادی کلاه در نه اقلیم فلک شد دانه این مژده را مسرعان عالم علوی به رسم مژده خواه می‌ربایند از سر خورشید یاقوتی کله می‌گشایند از بر افلاک پیروزی قبا شکر این احسان و نعمت را روا باشد اگر اسمانها بر زمین مالند هر ساعت جبا چیست زین به دولتی که از کنج عزلت گاه رنج خسرو صاحب قران امد به صدر بارگاه ظل حق چشم و چراغ دوده چنگیز خان شیخ حسن نویان امین این فضای کفر کاه اسمان قدر ثوابت لشگر سیاره سر مشتری رای عطارد فطنت خورشی گاه ای به رفعت اسمانت ملک و دین را پایمرد ای به بخشش استینت بحر و کان را دستگاه کو سلیمان تا ببیند مملکت را زیب و فر کو فریدون تا بداند سلطنت را رسم و راه خیت و صحبت شاید از رفعت طناب سایبان ساق عرشت زیبد از حشمت ستون بارگاه سر بر اب چشمه تیغت بر ارد عاقبت گر چه در گرداب گردون می‌کند خصمت شاه ذکر تیغت در یمن خوناب گرداند عقیق یاد لطفت در عدن در دانه گرداند میاه اندر ان وادی که ادم با عصا در گل بماند رایت او شد دلیل منزل ثم اجتباه اندرین مدت که ذات پاک و نفس کاملت داشت اندک زحمتی از چرخ دون و دهر داه عالم الاسرار اگاه است که از اخلاص جان بوده‌اند اندر دعایت مرد و زن بیگاه و گاه بر سرت خورشید می‌لرزد با چشمی پر اب بر درت گردون همی گردید با قدی دو تاه در فراغ عکس روی و رای ملک ارای تو می‌براید هر دم از اینه خورشید اه سایه حقی که بی‌نورت سواد مملکت بود حقا چون سواد چشم بر چشمم سیاه دست یک سر شسته بودیم از بقای خود ولی لطف جان بخشت دلی می‌داد مارا گاه گاه چشم بد دور از وجودی کو چو چشم نیکبان داشت اندر عین بیماری دل مردم نگاه تا نپندارت کسی کز تب تنت در تاب شد تا بدین علت به ذاتت هیچ نقصان یافت را جوهر پاک تنت چون گردد از تب منکسر جوهر یاقوت چون گردد خود از آتش تباه چون جهان قدر وجودت را ندانست اسمان گوشمالی داد او را بر سبیل انتباه این زمان از روی ان کین حزم را نسبت به دوست از خجالت می‌نیارد کر دبر رویت نگاه هیچ می‌دانی حصول این سعادت از چه بود از خلوص اعتقاد داور گیتی پناه مریم عیسی نفس بلقیس جمشید اقتدار عصمت دنیا الدنیا خداوند جهان دلشاد شاه ان که کلک او دوای ملک دارد در دوات و ان که لطف او شفای خلق دارد در شفاه برده چترش را سجود از روی طاعت مهر و ماه بسته امرش را کمر از روی خدمت کوه کاه کرده لطف شاملش گاه عنایت کاه کوه گشته قهر مایلش روز سیاست کوه و کاه کرده جودکان یسارش پیش دستی بر سوال برده عفو بر بارش شرمساری از گناه سر فرازان را کلاهی مملکت را سر فراز پادشاهان را پناهی خسروان را پادشاه در جناب عصمتت مهر فلک را نیست بار در حریم حرمتت باد صبا را نیست راه گر نبودندی دولالا عنبر و کافور نام روز و شب را خود نبودی در سرایت جایگاه تا نبیند ماه رویت را زعزت آفتاب می‌کشد هر ماه نیلی اتشین در چشم ماه ابر اگر آموزد از تبع تو رسم مردمی از زمین هر گز نرویاند به جز مردم گیاه خاک درگاهت به صد میل زره سرخ آفتاب روشنایی را کشد در دیده هر روزی به گاه تا بر اهل تصور بر رخ نیلی بساط ماه فرضین است وانجم بیدق خورشید شاه دشمنت در پای پیل افتاده بادا روزو شب دوستانت بر سر اسب سعادت سال وماه