سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۸۱

گلرخا برخیز و بنشان سرو را بر طرف جوی روی بنمای و رخ گل را به خون دل بشوی سایه را گو: با رخ من در قفای خود مرو سرو را گو: با قد من بر کنار جو مروی بلبل ار گل را تقاضا می‌کند عیبش مکن این چنین وجهی کجا حاصل شود بی‌گفت و گوی؟ دامن افشان خیز و یک ساعت چمان شو در چمن تا بر افشاند چو گل دامن بهار از رنگ و بوی ظاهرا گردیده بودی گوی سیمین غبغت نیستم آیینه آئین کو کند خدمت به روی