سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۴۹

جان ندارد بی‌لب شیرین جانان لذتی بی‌عزیزان نیست عمر نازنین را لذتی بر سر من کس نمی‌آید به پرسش جز خیال جز خیالش کس ندارد بر سر من منتی شربت قند لبش می‌سازد این بیمار را کو لب او تا مرا از قند سازد شربتی؟ از غم تنهایی آمد جان شیرین نزد لب تا بیادش هر دو می‌دارند با هم صحبتی حسرتی دارم که بینم بار دیگر روی یار گر درین حسرت بمیرم دور از ازو وا حسرتی در درون دارم خروشی‌ای طبیبان پرسشی در سفر دارم عزیزی‌ای عزیزان همتی آن همایون عید من یک روز خواهد کرد عود جان کنم قربان گرم روزی شود این دولتی می‌فرستم جان به پیشش کاشکی این جان من داشتی در حلقه زلفش به مویی قیمتی غیبتی کردند بدگویان به باطن زین جهت یک دو روزی کرد از سلمان به ظاهر غیبتی