سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰

در راه غمت کرده ز سر پای بپویم ور دست دهد، ترک سر و پای بگویم در بحر غم عشق که پایاب ندارد غوصی کنم آن گوهر نایاب بجویم در دامن پاک تو نشاید که زنم دست تا ز آب و گل خویش به کل دست بشویم آشفته زلف تو چنانم که گل من هر کس که ببوید شود آشفته ببویم خون دل من دیده روان کرده بدین روی دیدی که چه آمد ز دل و دیده به رویم؟ ای محتسب از کوی خرابات مرانم بگذار که من معتکف این سر و کویم بر کهنه سفال قدح می‌چه زنی سنگ؟ کان عهد کهن را زده بر سنگ و بسویم بر دوش کشد پیر مغان باده به بویش وز باده دوشین شده من مست ببویم گویند که سلمان ره میخانه چه پویی پویم که نسیمی زخم را ز ببویم