سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۹

از سر کوی تو ما بی‌سر و سامان رفتیم تشنه و مرده ز سرچشمه حیوان رفتیم ما چو یعقوب به مصر، از پی دیدار عزیز آمدیم اینک و با کلبه احزان رفتیم چند گویند رقیبان به غریبان فقیر که گدایان بروید از در ما، هان رفتیم سالها ما به امید نظری سرگردان بر سر کوی تو گشتیم و به پایان رفتیم چون مگس گرز سر خوان تو ما را راندند تو مپندار که ما از سر این خوان رفتیم ما چو آب گذران در قدم سرو سهی سر نهادیم خروشنده و گریان رفتیم بلبلانیم چو ما را ز بهار تو نبود هیچ برگی و نوایی ز گلستان رفتیم ما نکردیم گناهی حرجی بر ما نیست جان سپردیم به عشق تو و بی‌جان رفتیم سر من رفت و نرفتم ز سر پیمانت لله‌الحمد که ما با سر و پیمان رفتیم عشق چون بی‌سر و پایی مرا پیش تو دید گفت حیف است که ما بر سر سلمان رفتیم