سلمان ساوجی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۷۸

خواهم که مرا مدام آماده بود جام و می‌و شاهدی که آزاده بود چندان بخورم باده که چون خاک شوم این کاسه سر هنوز پر باده بود