سلمان ساوجی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۳

ای دیده اگر هزار سیل انگیزی خاک همه تبریز به خون آمیزی از عهده ماتمش نیائی بیرون بی‌فایده آب خود چرا می‌ریزی؟