سلار الدیلمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سلار الدیلمی . [ س َل ْ لارُدْ ] (اِخ ) ابویعلی حمزةبن عبدالعزیز الدیلمی ملقب بسلار از فقهای امامیه است . (اعلام زرکلی ج ١ ص ٢٧٣). وی مکنی به ابوعلی و ملقب و معروف بسلار. فقیهی است ثقة و جلیل القدر و عظیم الشأن از وجوه و ثقات اعاظم امامیه و اعاظم علمای مقدمین اثناعشریه که در علم و ادب و غیره مقدم است، و از شاگردان شیخ مفید و علم الهدی سیدمرتضی و از مشایخ روایت شیخ ابوعلی طوسی است . و از طرف سیدمرتضی درس میگفته و از طرف سید منصب حکومت شرعیه و فصل خصومات و مرافعات و دینیه در بلاد حلب را نیز داشته است . او راست : ١- الابواب الفصول در فقه . ٢- التذکرة فی حقیقة الجوهر. ٣- التقریب در اصول فقه . ٤- الرد علی بن الحسن البصری فی نقض الشافی . ٥- المراسم العلویه والاحکام النبویه در فقه . ٦- المقنع فی المذهب . وفات وی در سال ٤٦٣ هَ . ق . در قریه ٔ خسروآباد شاهی در چهارفرسخی تبریز روی داد و در همانجا مدفون است که در زبان اهل محل به شیخ سلار معروف است . (از ریحانة الادب ج ٢ ص ٢١٠).