سفره نهادن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سفره نهادن . [ س ُ رَ ن ِ / ن َ دَ ] (مص مرکب ) سفره گستردن . خوان نهادن . طعام خورانیدن : سعدی خویش خوانیم پس بجفا برانیم سفره اگر نمی نهی در به چه باز میکنی . سعدی . صد سفره دشمن بنهد طالب مقصود تا بو که یکی دوست بیاید بضیافت . سعدی .