سعنه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سعنه . [ س َ ن َ ] (ع ص ) میمون و مبارک یا نامبارک . ◄ شی ٔ اندک . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ازاقرب الموارد). ◄ حقیر. (منتهی الارب ).
سعنه .[ س ُ ن َ ] (ع اِ) سایه پوش بام یا سایه پوش . ◄ چوب دهن دلو و هرگاه دوتا باشند آن هردو را عرقوتان گویند. ◄ آنچه از لب پائین شتر فروهشته باشد. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ).