سعدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل ۸۰

این خط شریف از آن بنان است وین نقل حدیث از آن دهان است این بوی عبیر آشنایی از ساحت یار مهربان است مهر از سر نامه برگرفتم گفتی که سر گلابدان است قاصد مگر آهوی ختن بود کش نافه مشک در میان است این خود چه عبارت لطیف است وین خود چه کفایت بیان است معلوم شد این حدیث شیرین کز منطق آن شکرفشان است این خط به زمین نشاید انداخت کز جانب ماه آسمان است روزی برود روان سعدی کاین عیش نه عیش جاودان است خرم تن او که چون روانش از تن برود سخن روان است