سعدالدین جوینی

سعدالدین جوینی . [ س َ دُدْ دی ن ِ ج ُ وِ ] (اِخ ) محمدبن حسن بن محمدبن حموة او راست : سجنجل الارواح و محبوب الاولیاء. بسال ٦٥٠ وفات یافت . این رباعی از اوست : دل وقت سماع ره بدلدار برد جانرا بسراپرده ٔ اسرار برد این نغمه چو مرکبی است مر روح ترا بردارد و خوش بعالم یار برد. (از معجم الفصحاء ج ١ ص ٢٤٤). رجوع به ریاض العارفین ص ٨٣ شود.