سست پی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سست پی . [ س ُ پ َ / پ ِ ] (ص مرکب ) آنکه آهسته راه میرود و کندرو و تنبل . (ناظم الاطباء) : سپه ماند از بردع و اردبیل وز ارمینه سست پی یک دو خیل . فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج ٩ ص ٢٧٠٨). ◄ پست نژاد. پست تبار : من از تخمه ٔ بهمن و پشت کی چرا ترسم از رومی سست پی . نظامی .