سرکه فشان

سرکه فشان . [ س ِ ک َ / ک ِ ف َ / ف ِ ] (نف مرکب ) سخت در عتاب کردن . (رشیدی ). کنایه از سخت بیدماغ . (آنندراج ). ◄ بدگوی طعنه زن . (آنندراج ). بدگوی و طاعن . (رشیدی ) : یوسف من گرگ مست باده بکف صبح فام وز دو لب باده رنگ سرکه فشان از عتاب . خاقانی . گهگهی آن شکرنشان سرکه فشان ز لب شدی گرم جگر شدم ز لب سرکه فشان من کجا. خاقانی .