سرمه سا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سرمه سا. [ س ُ م َ / م ِ ] (نف مرکب ) ساینده ٔ سرمه . که سرمه ساید. سرمه کوب : در آئینه ٔ دل خیال فلک را بجز هاون سرمه سایی نبینم . خاقانی . صد جام لبالب است در گرد در حلقه ٔچشم سرمه سایش . شیخ العارفین (از آنندراج ).