سرفتنه

سرفتنه . [ س َ ف ِ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) سرغوغا. (ناظم الاطباء). مهتر آشوبگران . کسی که درفتنه گری و آشوب از همه پیش افتاده است : شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ای چشم بد دور که سرفتنه ٔ خوبان شده ای . صائب . شهری است پر ز فتنه و سرفتنه یار من وه چون کنم به فتنه ٔ شهری است کار من . مغول عبدالوهاب .