سرافشان

سرافشان . [ س َ اَ ] (اِ مرکب ) تیغ و مانند آن که چیزی را ببرد. (آنندراج ) : که هرکه ز رای و ز فرمان من بپیچد ببیند سرافشان من . فردوسی . سپیده دمان هست مهمان من به نخجیر بیندسرافشان من . فردوسی . ◄ (نف مرکب ) جنباننده ٔ سر از ناز و کرشمه و یا از کبر و غرور. (ناظم الاطباء). ◄ مست . (آنندراج ).