سرآغج

سرآغج . [ س َ غ ُ] (اِ مرکب ) سرآغوج . سرآغوش . سراگوش . (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ). گیسوپوش زنان باشد، و آن کیسه ای است مانند همیان بدرازی سه گز و بر یک سر آن کلاهی باشد وآن چیزی است که از مروارید و زر دوزند به اندام محراب و بر پیشانی گذارند و گیسو را در آن کیسه نهند و بر سر دیگرش مسلسلی بوده و آن را بر زیر بغل راست گذرانیده بر کتف چپ اندازند و در آن تکلفات کنند. (برهان ) (جهانگیری ). کیسه ای دراز که بر یک سر آن کلاهی وضع کنند و زنان بر سر نهند و گیسو را در آخر کیسه اندازند و بجواهر و طلا مرصع کنند. (رشیدی ) : آن مرغ کش خرام کدام است در چمن از عنبرش سرآغج و از مشک پیرهن . دهستانی . بستند کمرها و گشادند سرآغج میزان خطا جمله بفرمان تبنگو. شمس الدین منصور اوزجندی . بتان از سر سرآغج باز کردند دگرگون خدمتش را ساز کردند. نظامی . ای بی حمیتان اهل سرآغج ... (المعارف بهاء ولد چ فروزانفر چ مجلس ص ٦٣). ◄ دامن دخترکان نارسیده که هندش کوتجی نامند. (شرفنامه ) : گفتی یکی عروس بدیع آمد از حبش از عنبرش سرآغج و از مشک پیرهن . ؟ (از تاج المآثر).