سر برافراختن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سر برافراختن .[ س َ ب َ اَ ت َ ] (مص مرکب ) طغیان کردن : چو جایی ز دشمن بپرداختی دگر بدکنش سر برافراختی . فردوسی . ◄ افتخار کردن . مباهات نمودن : به خون ریختن سر برافراخته ست بسی را بناحق سر انداخته ست . نظامی .