سدره نشینان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سدره نشینان . [ س ِ رَ / رِ ن ِ ] (اِ مرکب ) کنایه از ملائکه ٔ مقرب است . (برهان ) (رشیدی ) (آنندراج ) : سدره نشینان سوی او پر زنند عرش روان نیز همین در زنند. نظامی . که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است . حافظ.