سختی کشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سختی کشی . [ س َ ک َ/ ک ِ ] (حامص مرکب ) رنج بری . تحمل مشقت : بسختی کشی سخت چون آهنم که از پشت شاهان روئین تنم . نظامی . نه ایم آمده از پی دلخوشی مگر کز پی رنج و سختی کشی . نظامی . کزین آمدن شه پشیمان شده ست ز سختی کشی سست پیمان شده ست . نظامی . نداند کسی قدر روز خوشی مگر روزی افتد بسختی کشی . سعدی .