سحال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سحال . [ س ُ ] (ع مص ) بانگ کردن استر. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
سحال . [ س ُ ] (ع اِ) آواز که بر سینه ٔ خر گردد وقت بانگ کردن . (منتهی الارب ). آواز که در سینه ٔ خر گردد. (اقرب الموارد).
سحال . [ س ِ ] (ع اِ) لگام . (اقرب الموارد). لگام و چوبی که در دهن بزغاله کنند تا شیر نمکد. (منتهی الارب ).