سجده کنان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سجده کنان . [ س َ / س ِ دَ / دِ ک ُ ] (نف مرکب، ق مرکب ) در حال سجده . بحالت سجده : خاتونی از عرب همه شاهان غلام او سمعاً و طاعه سجده کنان هفت کشورش . خاقانی . گیسو چو خوشه تافته و زبهر عید وصل من همچو خوشه سجده کنان پیش عرعرش . خاقانی .