سجاوندی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سجاوندی . [ س َ وَ ] (اِخ ) احمدبن محمد مکنی به ابوبدیل . رجوع به احمدبن محمد... شود.
سجاوندی . [ س َ وَ ] (اِخ ) (الامام ) سراج الدین ابوطاهر محمدبن محمدبن عبدالرشید. رجوع به محمد... شود.
سجاوندی . [ س َ وَ ] (اِخ ) محمدبن ابی یزید طیفور ملقب به شمس الدین و مکنی به ابوالفضل السجاوندی القاری، متوفی ٥٦٠ هَ . ق . او راست : ١ - «الوقف و الابتداء» که هفت گونه وقف رامیشناساند. ٢ - «الموجز» که پنج گونه را در بر دارد. ٣ - «عین المعانی » فی تفسیر سبع المثانی . سجاوندی نخستین کسی است که نشانه های هفتگانه ٔ وقف را بکار برده و از این رو این نشانه ها سجاوندی خوانده شده و قرآن ها را که این نشانه ها در آن بکار رود «قرآن سجاوندی » خوانند. رجوع به فهرست کتابخانه ٔ مرکزی دانشگاه ج ١ ص ٢٤٢ و الذریعه ج ٩ شود.