ستور

ستور. [ س ُ ] (ع اِ) ج ِ ستر : که مثال چنان خصمی که ضعیف شده باشد و ستور تواری و استخفا بر وی حال فرو گذاشته . (جهانگشای جوینی ). رجوع به ستر شود. ◄ (اصطلاح عرفان ) اختصاص دارد بهیاکل مدنیة انسانیه که افکنده شده اند بین غیب و شهادت و میان خالق و مخلوق . (از کشاف اصطلاحات الفنون ).

ستور. [ س ُ ] (اِ) پهلوی «ستور» (اسب )، اوستا «سته اوره »، سانسکریت «ستهااورین » (بار اسب، بار ورزاو)، استی «ستورت آ» (حیوان خانگی )، کردی زازا عاریتی دخیل «استور»، شغنی «ستور»، سریکلی «ستائور وستائر» (حیوان بارکش، ورزاو بالغ)، یغنویی «سوتور» (گوسفند، حیوان خانگی عموماً)، قیاس کنید با افغانی «سوتور» (جانور، چارپا، دواب ). (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ). هر جانور چارپاعموماً و اسب و استر و خر خصوصاً. (برهان ). حیوانات چارپا خاصه اسب و استر. (آنندراج ). بطریق عموم هر جانوری چارپای و بطریق خصوص اسب و استر را خوانند. (جهانگیری ). این لفظ بر گاو و استر و اسب آید. (غیاث ).اسب . چاروا. (شرفنامه ). ماشیه . (دهار) : همی رفت با دختر و خواسته ستوران و پیلان آراسته . فردوسی . زمین شد ز نعل ستوران ستوه همی کوه دریا شد و دشت کوه . فردوسی . کشیدند بهر کک کوهزاد ستوری بماننده ٔ تندباد. فردوسی . این همی گوید گشتم بغلام و بستور وآن همی گوید گشتم بضیاع و بعقار. فرخی . گر نیستت ستور چه باشد خرّی بمزد گیر و همی رو. لبیبی . دستیار ستور و کار سفر ساخته کرد هر چه نیکوتر. عنصری . از ننگ آنکه شاهان باشند بر ستوران بر پشت ژنده پیلان این شه کند سواری . منوچهری . زهی داده ستور و بستده خر ترا خود چون منی کی بود در خر(خور). (ویس و رامین ). غلامان و ستوران افزون از عادت خریدن گرفتند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣٢٨). و بعد از آن آنچه از صامت وناطق و ستور و برده داشت نسختی پرداخت . (تاریخ بیهقی ). همه راه پیوسته پنجاه میل ستورو شتر بود و گردون و پیل . اسدی . ستور و گوسفند و گاو و اشتر کزیشان میشود روی زمین پر. ناصرخسرو. ستور از کسی به که بر مردمی بعمدا ستوری کند اختیار. ناصرخسرو (دیوان چ کتابخانه ٔ طهران ص ٢٠١). تا تو بر پشت ستوری بار او بر جان تست چون بترک خر بگفتی آتش اندر بار زن . سنایی . هرکه راچشم عقل کور بود نبود آدمی ستور بود. سنایی . و توشه ٔ چهارپایان و ستوران که ملک بر ایشان بپای بود. (نوروزنامه ). و ستور بسیار کرایه گیرم . (کلیله و دمنه ). نه آن کسم که در این دامگاه دیو و ستور چه عقل مختصر آن تخم جادویی کارم . خاقانی . مردان دین چه عذر نهندم که طفل وار از نی کنم ستور و بهرا برآورم . خاقانی . تنش را نمکسود موران کند سرش خاک سُم ّ ستوران کند. نظامی . که داند که شداد را پای و دست بنعل ستور که خواهد شکست . نظامی . دریغ آمدم تربیت ستوران و آینه داری در محلت کوران . (گلستان سعدی ). آستینش گرفت سرهنگی که بیا نعل بر ستورم بند. سعدی . چه نیکو زده ست این مثل پیر ده ستور لگدزن گرانبار به . سعدی (بوستان ).