ستار
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(س) [ ع. ] (اِ.) پوشش.<br>
فرهنگ فارسی معین
(سَ تّ) [ ع. ] (ص.) بسیار پوشاننده. ؛~ العیوب الف - پوشاننده عیبها. ب - صفتی از صفتهای خدا.
(س) [ ع. ] (اِ.) پوشش.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ستار. [ س ِ ] (اِخ ) کوههای کوچک سیاهی که منقاد است بنی ابی بکربن کلاب را. (از معجم البلدان ).
ستار. [ س ِ ] (اِخ ) ناحیه ای است به بحرین شامل بیش از یکصد دِه که متعلق به بنی امروءالقیس بن زید مناة است . (معجم البلدان ).
ستار. [ س ِ ] (اِخ ) کوهی است سیاه بین ضیقه و حورا که بین آن و بین ینبع سه روز فاصله است . (از معجم البلدان ).
فرهنگ نامهای فارسی
نام مردانه