سبلة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبلة. [ س َ ب ِ ل َ ] (ع ص ) خصیة سَبِلة؛ خایه ٔ دراز. (منتهی الارب ).
سبلة. [ س ُ ب ُل ْ ل َ ] (اِخ ) جایگاهی است در جبال طی که پیچ و خمهای آن هنوز شناخته نگردیده . (معجم البلدان ).
سبلة. [ س ُ ل َ ] (ع اِ) یک خوشه . (منتهی الارب ). ◄ باران فراخ . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).