سبط الشهید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبط الشهید. [ س ِ طُش ْ ش َ ] (اِخ ) زین الدین بن محمدبن حسن بن شهید ثانی، نوه ٔ صاحب معالم بود و گاهی او را نیز مانند پدرش و دیگر اسباط شهید ثانی سبط الشهید می خواندند. عالمی عاقل و فاضلی کامل بود وبزهد و عبادت شهرت داشت . در ادب و شعر و انشا نیز از محققان بشمار میرفت و جامع علوم عقلی و نقلی بود. وی از علمای امامیه ٔ قرن یازدهم هجری و از تلامذه ٔ شیخ بهایی و ملا محمدامین استرآبادی و پدر خود شیخ محمدسبط الشهید بود. و از استادان و مشایخ شیخ حر عاملی صاحب وسائل بشمار میرفت . وفات او به سال ١٠٦٢ یا ١٠٦٤ هَ . ق . است . رجوع به ریحانة الادب ج ٢ ص ١٤٤ شود.
سبط الشهید. [ س ِ طُش ْ ش َ ] (اِخ ) شیخ علی بن محمدبن حسن صاحب معالم ابن شهید ثانی جبل عاملی اصفهانی . از اکابر علمای وقت خود بود و در علم و فضل تبحر و تحقیق و شهرت داشت . و از معاصران ملا محسن فیض و محقق سبزواری بود. در اوان جوانی از بلاد خود جبل عامل به اصفهان آمد و در آنجا اقامت گزید. او راست : ١ - الاحادیث النافعة. ٢ - جواب اعتراضات سلطان العلماء که بر شرح لمعه کرده است . ٣ - حاشیه ٔ الفیه ٔ شهید اول . ٤ -حاشیه ٔ روضه (شرح لمعه ). ٥ - حاشیه ٔ صحیفه ٔ سجادیه .٦ - حاشیه ٔ فواید مدینه . ٧- حاشیه ٔ مختصر نافع. ٨ -حاشیه ٔ معالم جد خود. ٩ - حاشیه ٔ من لایحضره الفقیه .١٠ - الدر المنثور من المأثور و غیرالمأثور در حل عبارات مغلق و مسائل مشکل و اخبار مجمل . ١١ - الدر المنظوم من کلام المعصوم در شرح کافی تا باب علم و عقل . ١٢ - الرد علی من یبیح الغنا. ١٣ - رساله ای در حرمت غنا. ١٤ - السهام المارقة من اعتراض الزنادقه . ١٥- شرح اصول کافی که همان درّ منظوم مذکور در فوق است . زین الدین بن محمدبن محمدبن حسن صاحب معالم گوید: الا یا نسیماً قاصداً ارض لبنان تحمل رعاک اﷲ من بعض اشجانی . ولادت شیخ علی در سال ١٠١٣ یا ١٠١٤هَ . ق .وفاتش در ١١٠٣ یا ١١٠٤ در اصفهان بوده است . رجوع به ریحانة الادب ج ٢ صص ١٦٠ - ١٦١ شود.
سبط الشهید. [ س ِ طُش ْ ش َ ] (اِخ ) زین الدین بن علی بن محمدبن حسن بن شهید ثانی جبل عاملی که گاهی او را نیز مانند پدرش و دیگر اسباط شهید ثانی سبط الشهید می خواندند. عالمی فاضل و صالح و از معاصران شیخ حر عاملی متوفی ١١٠٤ هَ . ق . بود. از پدر خود شیخ علی سبط الشهید صاحب در منثور و دیگر اکابر وقت مراتب علمی را کسب کرد. (از ریحانة الادب ج ٢ ص ١٤٣).