سبحات
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(سُ بُ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- جِ سبحه.<BR>۲- انوار الهی، جلال و عظمت خدای تعالی. (?(سبحان (سُ) [ ع. ] (مص ل.)<BR>۱- پاکیزه کردن.<BR>۲- به پاکی یاد کردن خداوند. ؛ ~ الله الف - خداوند پاک و منزه از عیب و نقص است. ب - کلمهای است از برای شگفتی و تعجب.<br>