سایه گستر

سایه گستر. [ ی َ / ی ِ گ ُ ت َ ] (نف مرکب ) سایه افکن . گسترنده ٔ سایه : کنون خواه تاجش ده و خواه بخت شد آن سایه گستر کیانی درخت . فردوسی . بسفر شد کجا؟ بباغ بهشت طوبی و سدره سایه گستر اوست . خاقانی . ای بر سر خلق سایه گستر کونین نواله خوار نعمت . (از حبیب السیر ج ٣ ص ١). سعی دارد در زوال آفتاب عمر خود هر که اندازد درخت سایه گستر را بخاک . صائب . ◄ التفات کننده و متوجه . (انجمن آرا) (آنندراج ). ◄ (اِ مرکب ) ملجاء. مأمن . پناهگاه : ز جور فلک دادخواه آمدم درین سایه گستر پناه آمدم . سعدی (بوستان ). ◄ (نف مرکب ) مهربان . (آنندراج ). خیرخواه و مهربان . (ناظم الاطباء).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی