سامه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سامة. [ سام ْ م َ ] (ع ص، اِ) جانور زهردار گزنده . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ج، سوّام . ◄ مرگ . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
سامة. [ م َ ] (ع اِ) (از: سوم ) گوی که بر سر چاه باشد. ج، سِیَم . ◄ رگهای زر در کان . ◄ رگی است در کوه . ◄ زر و سیم . ◄ خیزران . (منتهی الارب ).
سامة. [ م َ ] (اِخ ) محله ای است ببصره . (منتهی الارب ) (معجم البلدان ). و آن را بنوسامة نیز گویند.