ساعاتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ساعاتی . (ص نسبی ) تشتگر یعنی ساعت کننده . (آنندراج از فرهنگ فرنگ ). ساعت ساز. (استینگاس ). رجوع به ساعت شود.
ساعاتی . (اِخ ) ابوالحسن مفتی . او راست : کتاب مفاتیح العلوم . (فهرست ابن ندیم ).
ساعاتی . (اِخ ) محمدبن علی بن رستم خراسانی از ساعت سازان نامدار ایران در قرن ششم و از مردم خراسان بود. و در هیأت و نجوم دستی قوی داشت و در معرفت ساعت یگانه ٔ روزگار خویش بود. وی از خراسان بشام رفت و در دمشق اقامت گزید و در آنجا درگذشت . در روزگار ملک العادل نورالدین محمودبن زنگی [ ٥٤١ - ٥٦٩ هَ . ] ساعات باب جامع کبیر دمشق را ساخت و مورد نوازش نورالدین محمود قرار گرفت و بملازمت وی نائل شد و راتبه و جامگی درباره ٔ او برقرار گردید. از ساعاتی خراسانی دو پسر در دمشق ماند. یکی بهاءالدین ابوالحسن علی بن ساعاتی شاعر صاحب دیوان متوفی در قاهره، و دیگر فخرالدین رضوان بن ساعاتی طبیب معروف وزیر ملک الفائزین ملک العادل ابوبکربن ایوب و طبیب و وزیر و ندیم ملک المعظم عیسی بن ملک العادل متوفی در دمشق . رجوع به عیون الانباء فی طبقات الاطباء چ ١٢٩٩ هَ . ق . مصر ج ٢ ص ١٨٤ و قاموس الاعلام ترکی شود.