ساطرون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ساطرون . [ طِ ] (اِخ ) نام رومی یکی از پادشاهان محلی عرب که در قرن سوم میلادی در حضر (واقع در میان دجله و فرات ) حکومت میکرد. و اعراب او را ضیزن نامند. شاپور اول ساسانی (٢٤١ - ٢٧١ م . ) وی را محاصره کرد و پس از چهارسال نظیره (نضیره ) دختر ساطرون عاشق شاپور شد و بحیلت شهر را تسلیم کرد. این داستان نغز در ترجمه ٔ طبری چ مشکور ص ٩٢ تا ٩٤ و معجم البلدان ج ٣ ص ٢٩٠ ذیل کلمه ٔ حضر و حبیب السیر چ خیام ج ١ ص ٢٢٥ و ٢٢٦ آمده است . و نیز رجوع به ضیزن شود.