ساروخان طالش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ساروخان طالش . [ ن ِ ل ِ ] (اِخ ) نواده ٔ بایندرخان حاکم آستارا، و یکی از ٩٢ تن امرای بزرگ شاه عباس کبیراست . در آغاز سلطنت شاه صفی در طغیان غریب شاه در رشت و لاهیجان مأمور سرکوبی یاغیان گردید. در حمله ٔ سلطان مراد به بغداد [ ١٠٤٨ هَ . ق . ] جزو سرکردگان شاه صفی بود و در پایان جنگ بنمایندگی ایران به روم رفت و معاهده ٔ صلح را با مصطفی پاشا وزیر اعظم و نماینده ٔ دولت عثمانی امضا و مبادله کرد. رجوع به عالم آرای عباسی چ امیرکبیر ج ٢ ص ١٠٨٦ و ذیل عالم آرا چ سهیلی خوانساری ص ١٦ و ١٧ و ١٨٨ و ٢١٥ و ٢٢٠ تا ٢٣١ شود.