سارب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سارب . [ رِ ] (ع ص ) رونده ٔ روبراه است در زمین .(شرح قاموس ). بر یک جهت رونده . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ آنکه بروز رود. (مهذب الاسماء). سارِب ٌ بالنهار. (قرآن ١٠/١٣). ◄ ظاهر و نمایان در مذهب و مسلک خود. (منتهی الارب ) (آنندراج ).