فرهنگ لغت

ساحیة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

ساحیة. [ ی َ ] (ع ص، اِ) باران سخت که پوست از روی زمین ببرد. (مهذب الاسماء). باران سخت که زمین را رندد. ◄ سیل که همه ٔ زمین رابکاود و همه چیز را برد. (منتهی الارب ) (آنندراج ).

معنی ساحیة | فرهنگ لغت