زیین

زیین . [ زِ ] (ص ) صاحب طرف و صاحب جانب را گویند. (برهان ) (آنندراج ). جانبدار و طرفدار و رفیق و دامنگیر. (ناظم الاطباء).

زیین . [ زَ ] (هزوارش، ص ) به لغت زند و پازند، بمعنی دراز و بلند باشد که نقیض کوتاه است . (برهان ) (آنندراج ). به لغت زند، دراز و بلند، ضد کوتاه . (ناظم الاطباء). هزوارش «زیئن »، «زاین »، پهلوی «بولند»، بلند. (حاشیه ٔ برهان چ معین ).