زنده دار

زنده دار. [ زِ دَ / دِ ] (نف مرکب ) حیات دهنده . نگهدار. نگهبان . حافظ. حارس : خداوند بی یار و، یار همه بخود زنده و، زنده دار همه . نظامی . تو شدی زنده دار جان ملوک عز نصره خدایگان ملوک . نظامی . ای کمر بسته ٔ کلاه تو، بخت زنده دار جهان بتاج و به تخت . نظامی . ♦ زمین زنده دار ؛ آبادکننده ٔ زمین . (آنندراج ). ♦ زنده دار خانواده یا دودمانی ؛ آنکه بقای خانواده یا دودمان بوجود او وابسته است : زند گشتاسبی بجز تو که خواند زنده دار کیان به جز تو نماند. نظامی . ◄ هوشیار. بیدار. (ناظم الاطباء). ♦ زنده داران شب ؛ کسانی که شبها را بیدار می مانند و آگاه و باخبرند. (ناظم الاطباء). ♦ شب زنده دار ؛ کنایه از شب بیدار. (آنندراج ). آنکه همه شب بیدار و هوشیار باشد. (ناظم الاطباء).