زمین اسا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زمین اسا. [ زَ اَ ] (ص مرکب ) زمین آسا. وقار. تمکین .(یادداشت بخط مرحوم دهخدا). زمین مانند : عزم و حزمش به جنبش و به سکون آسمان و زمین اسا باشد. ابوالفرج رونی (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). رجوع به آسا، اسا و ماده ٔ قبل شود.