زمازم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زمازم . [ زُ زِ ] (ع ص ) ماء زمازم ؛آب بسیار. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ◄ ماء زُمزِم و زَمزام . و زمازم ؛ ای بین الملح و العذب . (ذیل اقرب الموارد).
زمازم . [ زُ زِ ] (اِخ ) چاهی است نزدیک خانه ٔ کعبه، شرفها اﷲ تعالی . (منتهی الارب ) (از آنندراج ). بمعنی زمزم . (آنندراج ). نام چاهی است در نزدیکی خانه ٔ کعبه که زمزم نیز گویند. (ناظم الاطباء). رجوع به زمزم شود.
زمازم . [ زَ زِ ] (ع اِ) ج ِ زمزمة. (یادداشت بخطمرحوم دهخدا) (اقرب الموارد). رجوع به زمزمة شود.